Sąd

W dniu 5 stycznia 2016 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych i warunków oraz zasad korzystania z nich. Gmina określiła w uchwale warunki i zasady korzystania z przystanków, jak również liczbę zatrzymań na przystankach. Rada gminy wskazała definicję przystanku komunikacyjnego oraz określiła limit jego przepustowości, w związku z czym naruszyła przepis art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przekraczając zakres swoich uprawnień.

W dniu 19 stycznia 2016 r. zapadł wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku w sprawie odszkodowania od kierowcy autobusu. Kierowca z nieuwagi przytrzasnął pasażera drzwiami autobusu. Pasażer próbując się uwolnić uszkodził szybę, w związku z czym kierowca autobusu wyrokiem Sądu został zobowiązany do zapłaty odszkodowania na rzecz Miejskiego Zakładu Komunikacji w Słupsku. Kierowca, który z własnej winy zaniedbał sprawdzenie czy w drzwiach autobusu nie ma pasażerów poniesie konsekwencje swojego czynu w postaci zapłaty odszkodowania za część naprawy.

W dniu 20 czerwca 2012 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie dowozu dziecka do szkoły. Sprawa dotyczyła zapewnienia przez Gminę małoletniej dziewczynce bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły i z powrotem. NSA uchylił zaskarżony przez Wójta Gminy wyrok i oddalił skargę kasacyjną.

W dniu 3 września 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca, który dowoził dzieci do szkoły dostał karę pieniężną za brak zezwolenia na przewóz regularny. Przewóz pasażerów zgodnie z harmonogramem jazdy nie jest przewozem okazjonalnym, jak wydawało się kierowcy autobusu, ale przewozem regularnym. WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania  wykonania zaskarżonej przez kierowcę decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

W dniu 7 lipca 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie ustalenia stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina. Rada Gminy ustaliła stawki za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest wskazana Gmina - w wysokości 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym.

W dniu 2 października 2013 roku zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Miasto Łódź. Uchwalone zostało, że korzystanie przez operatorów i przewoźników ze wskazanych w uchwale przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym  jest Miasto Łódź - jest odpłatne. Opłata miała być pobierana za każde zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym. WSA w Łodzi stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały.

W dniu 15 grudnia 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie realizacji zadania polegającego na zapewnieniu transportu i opieki nad dziećmi niepełnosprawnymi w czasie przewozu na trasie dom-szkoła-dom. Wójt Gminy wydał  zarządzenie niezgodne z obowiązującymi przepisami, polegające na pozbawieniu prawa do bezpłatnego transportu osób niepełnosprawnych. WSA stwierdził jego nieważność.

W dniu 16 lipca 2015 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wyrok dotyczy skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W dniu 3 grudnia 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych.

W dniu 3 grudnia 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych. WSA w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.