Czy przepisy nie powinny zabraniać łączenia funkcji przewoźnika i zarządcy dworca?

W aktualnie obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisów, które zabraniałyby przewoźnikom, jak przykładowo lokalnym Przedsiębiorstwom Komunikacji Samochodowej, pełnienia funkcji zarządcy dworca komunikacyjnego.

Jednocześnie, jak wynika z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2012, poz. 1265) przedsiębiorca, aby uzyskać zezwolenie na krajowe przewozy regularne powinien przedłożyć odpowiedniemu organowi, wraz z wnioskiem, potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z dworców i przystanków, a zatem dokument wskazujący dokonanie uzgodnienia w tym zakresie z właścicielem lub zarządcą obiektów dworcowych i przystanków.

Powyższe niewątpliwie może zatem niekorzystanie wpływać na pozycję przewoźników zainteresowanych korzystaniem z poszczególnych dworców znajdujących się w zarządzie bądź tez stanowiącego własność innego, z reguły zdecydowanie większego, przewoźnika. Istnieje bowiem ryzyko, iż przewoźnik będący jednocześnie zarządcą danego dworca komunikacyjnego nie wyrazi przykładowo zgody na odjazdy z dworca pojazdów przewoźnika wnioskującego o przedmiotowe uzgodnienie w proponowanych przez niego godzinach bądź też będzie zmierzał do stosowania dyskryminujących przewoźników stawek opłat za korzystanie z tego obiektu.

Ponadto, odnosząc się do kwestii nakłaniania przewoźników przez samorządy (organizatorów) do korzystania z konkretnych dworców komunikacyjnych wskazać należy, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 września 2010 r., sygn. II SA/Ke 436/10, „wprowadzenie dla przewoźników po pierwsze obowiązku korzystania z przystanków zlokalizowanych na konkretnym dworcu, po drugie obowiązku korzystania z nich w taki sposób, aby takie kursy kończyły się i zaczynały właśnie na tym dworcu, a po trzecie obowiązku oczekiwania na nim na rozpoczęcie takiego kursu stanowi naruszenie swobody działalności gospodarczej.” Wobec powyższego przedmiotową praktykę należy uznać za naruszająca swobodę działalności gospodarczej.

Przy czym zauważyć należy, iż zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. 2011 r., Nr 5, poz. 13), dalej „ustawa o ptz”, w przypadku dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, ustalenie stawki opłat za korzystanie z tych obiektów następuje w drodze negocjacji pomiędzy gminą, na obszarze której usytuowany jest dworzec oraz właścicielem albo zarządzającym tym obiektem. Z kolei przepis art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy o ptz przewiduje, że organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega na określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnianych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz informowaniu o stawce opłat za korzystanie z tych obiektów.

W doktrynie podkreśla się zaś, iż czynniki, które będą brane pod uwagę przez strony negocjacji nie powinny prowadzić do różnicowania wysokości opłat za korzystanie z omawianych obiektów w sposób dyskryminujący przewoźników bądź operatorów. Przy czym powyżej wskazano ogólnodostępność dworców może być ograniczona poprzez ustalone przez właściciela lub zarządzającego zasady korzystania z danego obiektu w zakresie przepustowości dworca bądź przystanku (P. Mikiel, M. Rozkosz, Publiczny transport zbiorowy. Wybrane zagadnienia w pytaniach i odpowiedziach, IGKM, Warszawa 2012, s. 43).

Mając na uwadze powyższe nie wydaje się, aby rozwiązaniem sporów pomiędzy przewoźnikami będącymi jednocześnie zarządcami danego dworca komunikacyjnego, a mniejszymi przewoźnikami zamierzającymi korzystać z tego obiektu, były działania samorządów zmierzające do przejmowania dworców komunikacyjnych bądź też działania mające na celu wyłonienie zarządzających tymi obiektami, którzy nie będą jednocześnie przewoźnikami. Nie wydają się również zasadne propozycje dotyczące wprowadzenia przepisów zabraniających zarządcom dworców komunikacyjnych jednoczesnego wykonywania usług przewozowych.

Rolą samorządów gminnych w przedmiotowym zakresie jest natomiast wynegocjowanie z zarządzającym danym dworcem komunikacyjnym wysokości stawek opłat za korzystanie z tego obiektu, które nie będą różnicować przewoźników w sposób dyskryminujący.

Ponadto, rozwiązaniem przedmiotowego problemu może być udostępnienie zainteresowanym przewoźnikom przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych w okolicach dworców komunikacyjnych, co pozwoliłoby uniknąć sporów z zarządzającymi dworcami, będącymi ich konkurentami, oraz narzucania tym przewoźnikom niekorzystnych dla nich warunków korzystania z danych obiektów.

Stan prawny: luty 2013 r.

Udostępnij

Skomentuj

Plain text

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
  • Email addresses will be obfuscated in the page source to reduce the chances of being harvested by spammers.
CAPTCHA
To pytanie sprawdza czy jesteś człowiekiem i zapobiega wysyłaniu spamu.