Radca Prawny

Przepis art. 20 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, iż operatorowi nie przyznaje się prawa wyłącznego, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007.

Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. 2011 r., Nr 5, poz. 13), dalej ‘ustawa o publicznym transporcie zbiorowym’ „po zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego organizator wydaje operatorowi zaświadczenie (…). Z kolei art. 28 ust. 4 zd.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym międzywojewódzkie przewozy pasażerskie to przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy województwa; inny niż przewozy gminne, powiatowe i wojewódzkie.

Jak stanowi przepis art. 4 ust. 1 pkt 24 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego to umowa między organizatorem publicznego transportu zbiorowego a operatorem publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi prawo i zobowiązuje go do wykonania określonych usług związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej.

Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego (plan transportowy), w przypadku planowanego organizowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym opracowuje minister właściwy do spraw transportu (art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym).

Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym plan transportowy uchwalony przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego stanowi akt prawa miejscowego.

Organizatorów publicznego transportu zbiorowego właściwych ze względu na obszar działania (np. obszar związku czy porozumienia międzygminnego) jednoznacznie określają przepisy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. 2011 r., Nr 5, poz.

Na łamach miesięcznika Komunikacja Publiczna 1/2013 ukazał się artykuł aplikantki radcy prawnego Anny Kaweckiej pt. Co narusza dobra osobiste pasażera. Gdy pasażer nie posiada odpowiedniego dokumentu przewozowego, odmawia zapłaty należności oraz nie okazuje dokumentu tożsamości, kontroler jest uprawniony do jego ujęcia i niezwłocznego przekazania w ręce policji lub innych organów porządkowych, które mają prawo jego zatrzymania oraz podjęcia czynności zmierzających do ustalenia tożsamości. Taki stan prawny obowiązuje od 1 marca 2011 roku na skutek zmiany ustawy Prawo przewozowe i zgodnie (...)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (tekst jedn. Dz. U. 2011 r., Nr 45, poz. 236), dalej „ustawa o gospodarce komunalnej” jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej (…). Przywołany przepis wskazuje zatem na kompetencje organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do o decydowania m.in.

Jakiej karze podlega podmiot wykonujący regularny przewóz osób, w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej w transporcie kolejowym bez umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego albo bez potwierdzenia zgłoszenia przewozu? Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.