Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym

W dniu 29 maja 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie publicznego transportu zbiorowego. Wyrok dotyczy skargi Wojewody na uchwałę KZK GOP. Zdaniem organu nadzoru organizatorem transportu zbiorowego może być określony krąg podmiotów, z którymi powiat może zawrzeć porozumienie w tej sprawie. Również zdaniem Wojewody związek międzygminny stanowi odrębną osobę prawną i nie może przejąć należących do powiatu zadań z zakresu transportu publicznego.

Na łamach czasopisma Komunikacja Publiczna nr 2/2015 ukazał się artykuł radcy prawnego Hanny Słupik i radcy prawnego Jędrzeja Klatki pt. Organ właściwy do uchwalania taryfy, w którym odpowiedziano na pytanie czy przepis art. 50 a ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, w którym kompetencja do uchwalania taryfy opłat za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym przysługuje jednocześnie organowi stanowiącemu i wykonawczemu gminy. Zachęcamy do przeczytania

Na łamach Komunikacji Publicznej nr 1/2015 ukazał się artykuł radcy prawnego Jędrzeja Klatki pt. Organizowanie publicznego transportu zbiorowego na szczeblu metropolitalnym oraz na styku dwóch województw. Artykuł dotyczy zasady organizacji i funkcjonowania regularnego przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym realizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w strefie transgranicznej, w transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim oraz w żegludze śródlądowej. Zachęcamy do przeczytania.

W dniu 10 maja 2012 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie korzystania z przystanków komunikacyjnych. Pobieranie przez samorząd opłat (daniny publicznej) za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworców jest bez wątpienia przejawem wykonywania władztwa publicznego.

W dniu 10 czerwca 2014 r.  zapadło Rozstrzygniecie Nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego w sprawie ustalania regulaminu warunków i zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych. W rozstrzygnięciu stwierdzono, że nie można zawierać umowy cywilnoprawnej o opłatach za korzystania z przystanków drogowych. Nie pozwala na to ustawa o publicznym transporcie zbiorowym.

W dniu 27 listopada 2014 r. zapadło Rozstrzygniecie Nadzorcze Wojewody Mazowieckiego w sprawie dopłat do biletów na przejazd środkami lokalnego transportu zbiorowego dla osób zameldowanych na danym terenie. Zdaniem  organu nadzoru  nieuprawnionym  jest pozbawianie części  mieszkańców gminy, członków wspólnoty samorządowej, uprawnień do dopłat.

W dniu 11 lutego 2015 r. zapadło Rozstrzygnięcie Nadzorcze Wojewody Warmińsko- Mazurskiego  w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych. Obowiązujące przepisy prawne upoważniają radę powiatu jedynie do ustalania wymiaru opłaty, do uiszczania której zobowiązani będą przewoźnicy korzystający z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem albo zarządzającym jest gmina.

W dniu 5 lutego 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego. Sąd stwierdził, że przedsiębiorca nie może sam odstąpić od warunków zezwolenia na przewozy i przed jego zmianą- nawet jeśli postępowania trwa długo- nie powinien pozwalać kierowcom na zbieranie pasażerów na przystankach spoza rozkładu.

W Rozstrzygnięciu Nadzorczym Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 czerwca 2014 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych stwierdzono, że rada miejska nie może narzucić na przewoźnika obowiązku zawarcia umowy cywilnoprawnej o opłatach przystankowych w przypadku, gdy przepisy rangi ustawowej takiego obowiązku nie przewidują.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 27 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, zintegrowany węzeł przesiadkowy to miejsce umożliwiające dogodną zmianę środka transportu wyposażone w niezbędną dla obsługi podróżnych infrastrukturę, w szczególności: miejsca postojowe, przystanki komunikacyjne, punkty sprzedaży biletów, systemy informacyjne umożliwiające zapoznanie się zwłaszcza z rozkładem jazdy, linią komunikacyjną lub siecią komunikacyjną. Stan prawny: 29.12.2014 r.