Radca Prawny

Zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy ptz stawka opłaty korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego nie może być wyższa niż: 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym; 1 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu.

Remontowanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest gmina, zgodnie z art. 18 pkt. 1 ustawy ptz, należy do zadań własnych gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy ptz umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym zawierana jest na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. 2011 r., Nr 5, poz. 13), dalej „ustawa ptz”, organizator publikuje ogłoszenie o zamiarze przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia na świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w terminie nie krótszym niż: jeden rok; sześć miesięcy - w przypadku gdy umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma dotyczyć świadczenia tych usług w wymiarze mniejszym niż 50 000 kilometrów rocznie.

Artykuł 11 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym nakazuje aby w projekcie planu transportowego opracowanym przez organizatora niższego rzędu uwzględniać plan transportowy ogłoszony przez organizatora wyższego rzędu. Hierarchia organizatorów jest następująca: Minister właściwy do spraw transportu, Marszałek województwa, Starosta lub zarząd związku powiatów, Wójt, burmistrz, prezydent miasta lub zarząd związku międzygminnego. Minister ma czas do 1 września 2012 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym „komunikacja miejska to gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach administracyjnych miasta albo: miasta i gminy, miast, albo miast i gmin sąsiadujących - jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek międzygminny w celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego.” Do 28 lutego 2011 r. definicja „komunikacji miejskiej” znajdowała się w art. 4 pkt. 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym [t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874 z późn. zm.].

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym,[1] ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym,[2] wykonywanie przewozów regularnych nadal wymaga zezwolenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Organy wydające te zezwolenia nie zmieniły się więc 1 marca 2011 r. Wydając zezwolenia, wójt, burmistrz albo prezydent miasta musi jednak brać pod uwagę: art. 79 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, ograniczający okres zezwoleń (nie dłużej niż do 31 grudnia 2016 r.),[3] oraz art. 79 ust.

Zgodnie z art. 7 ust.

Na łamach miesięcznika Komunikacja Publiczna nr 4/2010 r. ukazał się artykuł radcy prawnego Agnieszki Dylong pt. W obronie kontrolera - Precedensowy wyrok. Zawód kontrolera biletów to stresująca i często niewdzięczna praca. Szczególnie wtedy, kiedy ma się do czynienia z niebezpiecznymi bądź "trudnymi" pasażerami. O kontroli, przejdzie do historii nie tylko polskiego sądowinictwa (...)

Na łamach miesięcznika Komunikacja Publiczna nr 1/2010 r. ukazał się artykuł radcy prawnego Jędrzeja Klatki pt. Zlecanie przewozów bez przetargu. W wielu miastach w Polsce zadania własne gmin w postaci zorganizowania lokalnego transportu zbiorowego są wykonywane przez spółkę komunalną, której jedynym wspólnikiem jest gmina. W wielu innych miastach zadania z tego zakresu są wykonywane przez prywatnych przewoźników. W większości gmin przewoźnicy wybierani są w drodze przetargów.