Dział II. Organizacja publicznego transportu zbiorowego.

W dniu 11 lutego 2015 r. zapadło Rozstrzygnięcie Nadzorcze Wojewody Warmińsko- Mazurskiego  w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych. Obowiązujące przepisy prawne upoważniają radę powiatu jedynie do ustalania wymiaru opłaty, do uiszczania której zobowiązani będą przewoźnicy korzystający z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem albo zarządzającym jest gmina.

W dniu 5 lutego 2015 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego. Sąd stwierdził, że przedsiębiorca nie może sam odstąpić od warunków zezwolenia na przewozy i przed jego zmianą- nawet jeśli postępowania trwa długo- nie powinien pozwalać kierowcom na zbieranie pasażerów na przystankach spoza rozkładu.

W Rozstrzygnięciu Nadzorczym Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 czerwca 2014 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych stwierdzono, że rada miejska nie może narzucić na przewoźnika obowiązku zawarcia umowy cywilnoprawnej o opłatach przystankowych w przypadku, gdy przepisy rangi ustawowej takiego obowiązku nie przewidują.

Jak stanowi art. 24 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego może dotyczyć: linii komunikacyjnej albo linii komunikacyjnych albo sieci komunikacyjnej. Stan prawny: 29.12.2014 r.

Centralną Ewidencję Przewoźników prowadzi, w systemie teleinformatycznym, minister właściwy do spraw transportu, który jest administratorem danych zgromadzonych w tej ewidencji (art. 39 ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym). Stan prawny: 29.12.2014 r.

Na podstawie art. 21 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług[1], do ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie[2] dodane zostały art. 50a i 50b. Zgodnie z art. 50a analizowanej ustawy: 1. Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

Określone w ustawie o publicznym transporcie zbiorowy zadania organizatora publicznego transportu zbiorowego w przypadku związku międzygminnego wykonuje zarząd tego związku komunalnego (art. 7 ust. 4 pkt 2 ustawy o publiczny transporcie zbiorowym). Stan prawny 13.10.2014 r.

Czy opłaty za korzystanie z przystanków lub dworców, o których mowa w art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym powinny być pobierane jedynie za korzystanie z obiektów ogólnodostępnych, czy też za korzystanie z wszystkich obiektów przystankowych będących własnością lub zarządzanych przez jednostkę samorządu terytorialnego? Zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. 2010 r., Nr 5, poz.

Przepis art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, iż stawka opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, nie może być wyższa niż: 1)    0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym; 2)    1 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu.   Stan prawny na dzień 28.05.2014 r.

Zgodnie z art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym budowa, przebudowa i remont przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest gmina, należy do zadań własnych gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Stan prawny na dzień 28.05.2014 r.